Wyszukaj

Newsletter

Imie:
Email:
Dowody naukowe: reinkarnacja. Język angielski/polski/rosyjski PDF Drukuj
Wersja oryginalna artykułu - Dr. Ian Stevenson

Polskie tłumaczenie pod tekstem angielskim


Birthmarks Article

Note: This article by Dr. Ian Stevenson, published in an academic journal in 1993, provides amazing graphic evidence that physical traits somehow can carry over from a past life to a present life. It also give a sample of Dr. Stevenson's thoroughness, and of his academic style. It's not easy reading. But it is, in my opinion, the strongest proof yet of reincarnation.

The "forthcoming book" that Dr. Stevenson mentions, and on which this article is based, is now available.  It's huge, more than 2200 pages.  If you want to dig into this amazing work further, I recommend you get the shorter summary book, Where Biology and Reincarnation Intersect from Amazon.com (it probably is not in your local bookstore, but it's here in ours).

Following is the complete text of the article.

 

"Birthmarks and Birth Defects Corresponding to Wounds on Deceased Persons" - By Dr. Ian Stevenson

Dr. Ian Stevenson is the head of the Department of Psychiatric Medicine at the University of Virginia School of Medicine, Charlottesville, Virginia.

This paper was presented at the Eleventh Annual Meeting of the Society for Scientific Exploration held at Princeton University. June 11-13, 1992.

 

Abstract

Almost nothing is known about why pigmented birthmarks (moles or nevi) occur in particular locations of the skin. The causes of most birth defects are also unknown. About 35% of children who claim to remember previous lives have birthmarks and/or birth defects that they (or adult informants) attribute to wounds on a person whose life the child remembers. The cases of 210 such children have been investigated. The birthmarks were usually areas of hairless, puckered skin; some were areas of little or no pigmentation (hypopigmented macules); others were areas of increased pigmentation (hyperpigmented nevi). The birth defects were nearly always of rare types. In cases in which a deceased person was identified the details of whose life unmistakably matched the child's statements, a close correspondence was nearly always found between the birthmarks and/or birth defects on the child and the wounds on the deceased person. In 43 of 49 cases in which a medical document (usually a postmortem report) was obtained, it confirmed the correspondence between wounds: and birthmarks (or birth defects). There is little evidence that parents and other informants imposed a false identitmarks and birth defects.y on the child in order to explain the child's birthmark or birth defect. Some paranormal process seems required to account for at least some of the details of these cases, including the birth.

 

Figure 1.

BM_Fig1

Hypopigmented macule on chest of an Indian youth who, as a child, said he remembered the life of a man, Maha Ram, who was killed with a shotgun fired at close range.

 

Figure 2

BM_Fig_2

The circles show the principal shotgun wounds on Maha Ram, for comparison with Figure 1. [This drawing is from the autopsy report of the deceased.

 

Introduction

Although counts of moles (hyperpigmented nevi) have shown that the average adult has between 15 and IX of them (Pack and Davis, 1956), little is known about their cause -- except for those associated with the genetic disease neurofibromatosis -- and even less is known about why birthmarks occur in one location of the body instead of in another. In a few instances a genetic factor has been plausibly suggested for the location of nevi (Cockayne, 1933; Denaro, 1944; Maruri, 1961); but the cause of the location of most birthmarks remains unknown. The causes of many, perhaps most, birth defects remain similarly unknown. In large series of birth defects in which investigators have searched for the known causes, such as chemical teratogens (like thalidomide), viral infections, and genetic factors, between 430/0 (Nelson and Holmes, 1989) and 65 -- 70% (Wilson, 1973) of cases have finally been assigned to the category of "unknown causes."

Among 895 cases of children who claimed to remember a previous life (or were thought by adults to have had a previous life), birthmarks and/or birth defects attributed to the previous life were reported in 309 (35%) of the subjects. The birthmark or birth defect of the child was said to correspond to a wound (usually fatal) or other mark on the deceased person whose life the child said it remembered. This paper reports an inquiry into the validity of such claims. With my associates I have now carried the investigation of 210 such cases to a stage where I can report their details in a forthcoming book (Stevenson, forthcoming). This article summarizes our findings.

Children who claim to remember previous lives have been found in every part of the world where they have been looked for (Stevenson, 1983; 1987), but they are found most easily in the countries of South Asia. Typically, such a child begins to speak about a previous life almost as soon as it can speak, usually between the ages of two and three; and typically it stops doing so between the ages of five and seven (Cook, Pasricha, Samararatne, Win Maung, and Stevenson, 1983). Although some of the children make only vague statements, others give details of names and events that permit identifying a person whose life and death corresponds to the child's statements. In some instances the person identified is already known to the child's family, but in many cases this is not so. In addition to making verifiable statements about a deceased person, many of the children show behavior (such as a phobia) that is unusual in their family but found to correspond to behavior shown by the deceased person concerned or conjecturable for him (Stevenson, 1987; 1990).

Although some of the birthmarks occurring on these children are "ordinary" hyperpigmented nevi (moles) of which every adult has some (Pack and Davis, 1956), most are not. Instead, they are more likely to be puckered and scarlike, sometimes depressed a little below the surrounding skin, areas of hairlessness, areas of markedly diminished pigmentation (hypopigmented macules), or port-wine stains (nevipammri). When a relevant birthmark is a hyperpigmented nevus, it is nearly always larger in area than the "ordinary" hyperpigmented nevus. Similarly, the birth defects in these cases are of unusual types and rarely correspond to any of the "recognizable patterns of human malformation" (Smith, 1982).

 

Methods

My investigations of these cases included interviews, often repeated, with the subject and with several or many other informants for both families. With rare exceptions, only firsthand informants were interviewed. All pertinent written records that existed, particularly death certificates and postmortem reports, were sought and examined. In the cases in which the informants said that the two families had no previous acquaintance, I made every effort to exclude all possibility that some information might nevertheless have passed normally to the child, perhaps through a half-forgotten mutual acquaintance of the two families. I have published elsewhere full details about methods (Stevenson, 1975; 1987).

I did not accept any indicated mark as a birthmark unless a firsthand witness assured me that it had been noticed immediately after the child's birth or, at most, within a few weeks. I enquired about the occurrence of similar birth marks in other members of the family; in nearly every instance this was denied, but in seven cases a genetic factor could not be excluded.

Birth defects of the kind in question here would be noticed immediately after the child's birth. Inquiries in these cases excluded (again with rare exceptions) the known causes of birth defects, such as close biological relationship of the parents (consanguinity), viral infections in the subject's mother during her pregnancy, and chemical causes of birth defects like alcohol.

 

Results

Correspondences between Wounds and Birthmarks

A correspondence between birthmark and wound was judged satisfactory if the birthmark and wound were both within an area of 10 square centimeters at the same anatomical location; in fact, many of the birthmarks and wounds were much closer to the same location than this. A medical document, usually a postmortem report, was obtained in 49 cases. The correspondence between wound and birthmark was judged satisfactory or better by the mentioned criterion in 43 (88%) of these cases and not satisfactory in 6 cases. Several different explanations seem to be required to account for the discrepant cases, and I discuss these elsewhere (Stevenson. forthcoming). Figure 1 shows a birthmark (an urea of hypopigmentation) on an Indian child who said he remembered the life of a man who had been killed with a shotgun fired at close range. Figure 2 shows the location of the wounds recorded by the pathologist. (The circles were drawn by an Indian physician who studied the postmortem report with me.)

 

The high proportion (88%) of concordance between wounds and birthmarks in the cases for which we obtained postmortem reports (or other confirming documents) increases confidence in the accuracy of informants' memories concerning the wounds on the deceased person in those more numerous cases for which we could obtain no medical document. Not all errors of informants memories would have resulted in attributing a correspondence between birth marks and wounds that did nor exist; in four cases (possibly five) reliance on an informant's memory would have resulted in missing a correspondence to which a medical document attested.

 

Figure 3

BM_Fig_3

Large verrucous epidermal nevus on head of a Thai man who as a child said he remembered the life of his paternal uncle, who was killed with a blow on the head from a heavy knife.

 

Cases with Two or More Birthmarks

The argument of chance as accounting for the correspondence between birthmarks and wounds becomes much reduced when the child has two or more birthmarks each corresponding to a wound on the deceased person whose life he claims to remember. Figure 3 shows a major abnormality of the skin (verrucous epidermal nevus) on the back of the head of a Thai man who, as a child, recalled the life of his uncle, who had been struck on the head with a heavy knife and killed almost instantly. The subject also had a deformed toenail of the right great toe (Figure 4). This corresponded to a chronic infection of the same toe from which the subject's uncle had suffered for some years before he died.

 

Figure 4

BM_Fig_4

Congenital malformation of nail on right great toe of the Thai subject shown in Figure 3. This malformation corresponded to a chronic ulcer of the right great toe from which the subject's uncle had suffered.

The series includes 18 cases in which two birthmarks on a subject corresponded to gunshot wounds of entry and exit. In 14 of these one birthmark was larger than the other, and in 9 of these 14 the evidence clearly showed that the smaller birthmark (usually round) corresponded to the wound of entry and the larger one (usually irregular in shape) corresponded to the wound of exit. These observations accord with the fact that bullet wounds of exit are nearly always larger than wounds of entry (Fatteh, 1976; Gordon and Shapiro, 1982). Figure 5 shows a small round birthmark on the back of the head of a Thai boy, and Figure 6 shows a larger, irregularly shaped birthmark at the front of his head. The boy said that he remembered the life of a man who was shot in the head from behind. (The mode of death was verified, but no medical document was obtainable.) In addition to the 9 cases I have investigated myself, Mills reported another case having the feature of a small round birthmark (corresponding to the wound of entry) and a larger birthmark corresponding to the wound of exit (both verified by a postmortem report) (Mills, 1989).

 

Figure 5

BM_Fig_5

Small, round puckered birthmark on a Thai boy that corresponded to the bullet wound of entry in a man whose life he said he remembered and who had been shot with a rifle from behind.

 

Figure 6

BM_Fig_6

Larger, irregularly shaped birthmark on the frontal area of the head of the Thai boy shown in Figure 5. This birthmark corresponded to the bullet wound of exit on the Thai man whose life the boy said he remembered.

I have calculated the odds against chance of two birthmarks correctly corresponding to two wounds. The surface area of the skin of the average adult male is 1.6 meters (Spalteholz, 1943). If we were to imagine this area square and spread on a fiat surface, its dimensions would be approximately 127 centimeters by 127 centimeters. Into this area would fit approximately 160 squares of the size 10 centimeters square that I mentioned above. The probability that a single birthmark on a person would correspond in location to a wound within the area of any of the 160 smaller squares is only 1/160. However, the probability of correspondences between two birthmarks and two wounds would be (1/160)2 i.e. 1 in 25,600. (This calculation assumes that birthmarks are uniformly distributed over all regions of the skin. This is incorrect [Pack, Lenson, and Gerber, 1952], but I believe the variation can be ignored for the present purpose.)

 

Examples of Other Correspondences of Detail between Wounds and Birthmarks

A Thai woman had three separate linear hypopigmented scarlike birthmarks near the midline of her back; as a child she had remembered the life of a woman who was killed when struck three times in the back with an ax. (Informants verified this mode of death, but no medical record was obtainable.) A woman of Burma was born with two perfectly round birthmarks in her left chest; they slightly overlapped, and one was about half the size of the other. As a child she said that she remembered the life of a woman who was accidentally shot and killed with a shotgun. A responsible informant said the shotgun cartridge had contained shot of two different sizes. (No medical record was obtainable in this case.)

Another Burmese child said that she remembered the life of her deceased aunt, who had died during surgery for congenital heart disease. This child had a long, vertical linear hypopigmented birthmark close to the midline of her lower chest and upper abdomen; this birthmark corresponded to the surgical incision for the repair of the aunt's heart. (I obtained a medical record in this case.) In contrast, a child of Turkey had a horizontal linear birthmark across the right upper quadrant of his abdomen. It resembled the scar of a surgeon's transverse abdominal incision. The child said that he remembered the life of his paternal grandfather, who had become jaundiced and was operated on before he died. He may have had a cancer of the head of the pancreas, but I could not learn a precise medical diagnosis.

Two Burmese subjects remembered as children the lives of persons who had died after being bitten by venomous snakes, and the birthmarks of each corresponded to therapeutic incisions made at the sites of the snakebites on the persons whose lives they remembered. Another Burmese subject also said as a child that she remembered the life of a child who had been bitten on the foot by a snake and died. In this case, however, the child's uncle had applied a burning cheroot to the site of the bite -- a folk remedy for snakebite in parts of Burma; and the subject's birthmark was round and located at the site on the foot where the bitten child's uncle had applied the cheroot.

 

Three Examples of Birth Defects

Figure 8, below, shows the right side of the head of a Turkish boy with a diminished and malformed ear (unilateral microtia). He also had underdevelopment of the right side of his face (hemifacial microsomia). He said that he remembered the life of a man who had been shot (with a shotgun) at point-blank range. The wounded man was taken to a hospital where he died 6 days later -- of injuries to the brain caused by shot that had penetrated the right side of the skull. (I obtained a copy of the hospital record.)

 

Figure 8

BM_Fig_8

Severely malformed ear (microtia) in a Turkish boy who said that he remembered the life of a man who was fatally wounded on the right side of the head by a shotgun discharged at close range.

Figure 9 shows fingers almost absent congenitally on one hand (unilateral brachydactyly) in a child of India who said he remembered the life of another child who had put his right hand into the blades of a fodder-chopping machine and lost his fingers. Most cases of brachydactyly involve only a shortening of the middle phalanges. In the present case there were no phalangeal bones, and the fingers were represented by mere stubs. Unilateral brachydactyly is exceedingly rare, and I have not found a published report of a case, although a colleague (plastic surgeon) has shown me a photograph of one case that came under his care.

 

Figure 9

BM_Fig_9

Almost absent fingers (brachydactyly) on one hand in a boy of India who said he remembered the life of a boy of another village who had put his hand into the blades of a fodderchopping machine and had its fingers amputated.

Figure 10 shows congenital absence of the lower right leg (unilateral hemimelia) in a Burmese girl. She said that she remembered the life of a girl who was run over by a train. Eyewitnesses said that the train severed the girl's right leg first, before running over the trunk. Lower hemimelia is an extremely rare condition, and Frantz and O'Rahilly (1961) found it in only 12 (4.0%) of 300 cases of all congenital skeletal deficiencies that they examined.

 

Figure 10

BM_Fig_10

Congenital absence of lower leg (unilateral hemimelia) in a girl of Burma who said she remembered the life of a young woman who was accidentally run over by a train, with her right leg being severed first.

 

Discussion

Because most (but not all) of these cases develop among persons who believe in reincarnation, we should expect that the informants for the cases would interpret them as examples according with their belief; and they usually do. It is necessary, however, for scientists to think of alternative explanations.

The most obvious explanation of these cases attributes the birthmark or birth defect on the child to chance, and the reports of the child's statements and unusual behavior then become a parental fiction intended to account for the birthmark (or birth defect) in terms of the culturally accepted belief in reincarnation. There are, however, important objections to this explanation. First, the parents (and other adults concerned in a case) have no need to invent and narrate details of a previous life in order to explain their child's lesion. Believing in reincarnation, as most of them do, they are nearly always content to attribute the lesion to some event of a previous life without searching for a particular life with matching details. Second, the lives of the deceased persons figuring in the cases were of uneven quality both as to social status and commendable conduct. A few of them provided models of heroism or some other enviable quality; but many of them lived in poverty or were otherwise unexemplary. Few parents would impose an identification with such persons on their children. Third, although in most cases the two families concerned were acquainted (or even related), I am confident that in at least 13 cases (among 210 carefully examined with regard to this matter) the two families concerned had never even heard about each other before the case developed. The subject's family in these cases can have had no information with which to build up an imaginary previous life which, it later turned out, closely matched a real one. In another 12 cases the child's parents had heard about the death of the person concerned, but had no knowledge of the wounds on that person. Limitations of space for this article oblige me to ask readers to accept my appraisal of these 25 cases for this matter; but in my forthcoming work I give a list of the cases from which readers can find the detailed reports of the cases and from reading them judge this important question for themselves. Fourth, I think I have shown that chance is an improbable interpretation for the correspondences in location between two or more birthmarks on the subject of a case and wounds on a deceased person.

Persons who reject the explanation of chance combined with a secondarily confected history may consider other interpretations that include paranormal processes, but fall short of proposing a life after death. One of these supposes that the birthmark or birth defect occurs by chance and the subject then by telepathy learns about a deceased person who had a similar lesion and develops an identification with that person. The children subjects of these cases, however, never show paranormal powers of the magnitude required to explain the apparent memories in contexts outside of their seeming memories.

Another explanation, which would leave less to chance in the production of the child's lesion, attributes it to a maternal impression on the part of the child's mother. According to this idea, a pregnant woman, having a knowledge of the deceased person's wounds, might influence a gestating embryo and fetus so that its form corresponded to the wounds on the deceased person. The idea of maternal impressions, popular in preceding centuries and up to the first decades of this one, has fallen into disrepute. Until my own recent article (Stevenson, 1992) there had been no review of series of cases since 1890 (Dabney, 1890); and cases are rarely published now (Williams and Pembroke, 1988). Nevertheless, some of the published cases -- old and new -- show a remarkable correspondence between an unusual stimulus in the mind of a pregnant woman and an unusual birthmark or birth defect in her later-born child. Also, in an analysis of 113 published cases I found that the stimulus occurred to the mother in the first trimester in 80 cases (Stevenson, 1992). The first trimester is well known to be the one of greatest sensitivity of the embryo/fetus to recognized teratogens, such as thalidomide (Nowack, 1965) and rubella (Hill, Doll, Galloway, and Hughes, 1958). Applied to the present cases, however, the theory of maternal impression has obstacles as great as the normal explanation appears to have. First, in the 25 cases mentioned above, the subject's mother, although she may have heard of the death of the concerned deceased person, had no knowledge of that person's wounds. Second, this interpretation supposes that the mother not only modified the body of her unborn child with her thoughts, but after the child's birth influenced it to make statements and show behavior that it otherwise would not have done. No motive for such conduct can be discerned in most of the mothers (or fathers) of these subjects.

It is not my purpose to impose any interpretation of these cases on the readers of this article. Nor would I expect any reader to reach even a preliminary conclusion from the short summaries of cases that the brevity of this report entails. Instead, I hope that I have stimulated readers to examine the detailed reports of many cases that I am now in the process of publishing (Stevenson, forthcoming). "Originality and truth are found only in the details" (Stendhal, 1926).

Acknowledgements

I am grateful to Drs. Antonia Mills and Emily W. Cook for critical comments on drafts of this paper. Thanks are also due to the Bernstein Brothers Parapsychology and Health Foundation for the support of my research.

Correspondence and requests for reprints should be addressed to: Ian Stevenson, M.D., Division of Personality Studies, Box 152, Health Sciences Center, University of Virginia, Charlottesville, VA 22908

References

Cockayne, E, A. (1933). Inherited abnormalities of the skin. London: Oxford University Press.

Cook, E. W., Pasricha, S, Samararatne, G, Win Maung, & Stevenson, I. (1983). Review and analysis of "unsolved" cases of the reincarnation type: II. Comparison of features of solved and unsolved cases, Journal of the American Society for Psychical Research, 77, 1 15-135.

Dabney, W. C. (1890). Maternal impressions. In J. M. Keating (Ed.), Cyclopaedia of the diseases of children, Vol. 1 , (pp. 191-216). Philadelphia: J. B. Lippincott.

Denaro, S. J. ( 1944). The inheritance of nevi. Journal of Heredity, 35, 2 1 5- 1 8.

Fatteh, A. (1976). Medicolegal investigation ofgunshor wounds. Philadelphia: J. B. Lippincott.

Frantz, C. H., & O'Rahilly, R.(1961). Congenital skeletal limb deficiencies. Journal ofBone and Joins Surgerq: 43-A, 1202-24.

Gordon, I., & Shapiro, H. A. (1982). Forensic medicine: A guide to principles. (2nd ed.) London: Churchill Livingstone.

Hill, A, B,, Doll, R,, Galloway, T. M., & Hughes, J.P.W. (1958). Virus diseases in pregnancy and congenital defects. British Journal of Preventive and Social Medicine, 12, 1-7.

Maruri, C. A. (1961). La herencia en dermarologia. (2nd ed.) Santander: Aldus, S.A. Artes Graficas.

Mills, A. (1989). A replication study: Three cases of children in northern India who are said to remember a previous life. Journal of Scientific Exploration, 3, 133-184.

Nelson, K., & Holmes, L. B. (1989). Malformations due to presumed spontaneous mutations in newborn infants. New England Journal ofMedicine, 320, 19-23.

Nowack, E, (1965). Die sensible Phase bei der Thalidomid- Embryopathie. Humangenetik, I, 516-36.

Pack, G. T., & Davis, J. (1956). Moles. New York Stare Journal ofMedicine, 56, 3498-3506.

Pack, G. T., Lenson, N. & Gerber, D. M. (1952). Regional distribution of moles and melanomas. AMA Archives ofSurgery. 65, 862-70.

Smith, D. W. (1982). Recognizable patterns of human malformation. (3rd ed.) Philadelphia: W. B·Saunders.

Spalteholz. W· (1943). Hand atlas of human anatomy. Translated by L. E Barker. 7th English ed. Philadelphia: J,B. Lippincott.

Stendhal (1926). Lucien Leuwen. Paris: Librairie Ancienne Honor6 Champion, 4, 169.

Stevenson, I. (1975). Cases of the reincarnation type. I. Ten cases in India. CharlottesviIle: University Press of Virginia.

Stevenson, I. (1983). American children who claim to remember previous lives. Journal ofNervous and Mental Disease, 17 1, 742-748.

Stevenson, I. (1987). Children who remember previous lives. Charlottesville: University Press of Virginia.

Stevenson, I. ( 1990). Phobias in children who claim to remember previous lives. Journal of Scientific Exploration, 4, 243-254.

Stevenson, I. (1992). A new look at maternal impressions: An analysis of 50 published cases and reports of two recent examples. Journal of Scientific Exploration, 6, 353-373.

Stevenson, I. (Forthcoming). Birthmarks and birth defects: A contribution to their etiology.

Williams, H. C., & Pembroke, A. C. (1988). Naevus of Jamaica. Lancer, 11, 915.

Wilson, J. G. (1973). Environment and birth defects. New York: Academic Press.

 

Tłumaczenie na język polski:

ZNAKI REINKARNACJI - dr Ian Stevenson

Czy istnieją dowody na reinkarnację? Zapewne wszyscy słyszeliśmy o wspomnieniach dzieci dotyczących życia innych osób, jednakże jak odnieść się do przypadków, w których dzieci nie tylko mówią o szczegółach życia zmarłych, ale także posiadają znamiona lub wady, które posiadały zmarłe osoby? Skąd jednak wzięły się u tych dzieci? Czy to dowody na wędrówkę dusz? Artykuł z materiałami fotograficznymi.

 

WSTĘP

Niemal nic nie wiadomo o tym, dlaczego znamiona barwnikowe występują w pewnych miejscach na skórze. Nie wiadomo także wiele o większości wad wrodzonych. Około 35% dzieci, które twierdzą, że pamiętają poprzednie wcielenia posiada znamiona lub/oraz wady wrodzone, które przypisują one (lub ich dorośli opiekunowie) ranom na ciele osób, których szczegóły życia pamiętają. Zbadano 210 przypadków takich dzieci. Znamiona te były zwykle obszarami pozbawionej włosów szorstkiej skóry, inne obszarami przebarwionymi lub pozbawionymi pigmentacji. Wrodzone wady miały zwykle charakter rzadki. W przypadkach, w których szczegóły odnoszące się do życia zmarłej osoby doskonale pasowały do wspomnień dzieci, rany lub defekty niemalże zawsze pasowały do tych, które posiadała nieżyjąca osoba. W 43 z 49 takich przypadków, w których dostępne były medyczne dokumenty (zwykle akty zgonu lub raporty z autopsji), potwierdzono zbieżność między ranami i znamionami (lub wadami). Nie ma wiele dowodów na to, że rodzice lub informatorzy przyczyniali się do powstania fałszywych znamion i wad. Pewne procesy o charakterze paranormalnym zdawały się odpowiadać za niektóre elementy tych przypadków.

 

Choć przeciętna liczba znamion barwnikowych na ciele dorosłego człowieka jest wysoka, niewiele wiadomo o ich przyczynach, oczywiście za wyjątkiem tych połączonych z neurofibromatozą - jedną z chorób genetycznych. Znacznie mniej wiadomo o tym, dlaczego znamiona występują w tej, a nie innej części ciała. W niektórych przypadkach czynnik genetyczny wydaje się stać za lokalizacją danych znamion barwnikowych, jednak przyczyna większości z nich pozostaje nieznana. Za dużą liczbą wad, których przyczyn badacze poszukiwali, stały chemiczne czynniki teratogenne [czyli czynniki pochodzące ze środowiska zewnętrznego, wywołujące wady wrodzone], infekcje wirusowe i czynniki genetyczne. Mimo to, większość przypadków ich występowania przypisać można do kategorii pt. „przyczyny nieznane".

 

Wśród 895 przypadków dzieci, które twierdzą, iż pamiętają swoje poprzednie wcielenia (lub pamiętają je wedle opinii dorosłych), znamiona oraz wrodzone defekty przypisywane poprzednim wcieleniom notowane były w 309 przypadkach (co stanowiło 35%). Znamiona te miały odpowiadać ranom (zwykle śmiertelnym) lub innym znamionom na ciele nieżyjących osób, których żywoty były pamiętane przez dzieci. Artykuł ten skupia się na potwierdzeniu tych relacji. Wraz ze swymi pomocnikami przeprowadziłem badanie 210 takich przypadków [...]. Artykuł ten stanowi podsumowanie moich wniosków.

 

Dzieci, które pamiętają swe poprzednie wcielenia można odnaleźć we wszystkich częściach globu, jednak najprędzej dotrzeć do nich można w krajach Azji Południowo-Wschodniej. Zwykle mówią one o swych poprzednich wcieleniach w okresie, kiedy uczą się mówić, zazwyczaj między drugim a trzecim rokiem życia. Wspomnienia te zanikają zwykle w wieku 5-7 lat. Choć niektóre z dzieci dają nam tylko niejasne informacje, w wielu przypadkach uzyskujemy od nich szczegóły dotyczące nazwisk i wydarzeń pozwalających na identyfikację zmarłej osoby. W niektórych przypadkach zidentyfikowana osoba znana jest rodzinie dziecka, choć nie jest to regułą. W dodatku do dających się zweryfikować informacji na temat zmarłej osoby, wiele dzieci wykazuje zachowania (takie jak np. fobie), które nie występowały u innych członków rodziny, ale odpowiadały zachowaniu zmarłej osoby.

 

Choć wiele ze wspominanych śladów to „zwyczajne" znamiona barwnikowe, które występują także u dorosłych, nie jest tak we wszystkich przypadkach. Zamiast tego przyjmują one różne formy, min. są szorstkie i przypominają blizny, czasem znajdują się nieznacznie pod otaczającą je skórą, pojawiają się miejsca pozbawione włosów lub przebarwione, czasem też przybierają postać malformacji naczyniowych typu „port-wine stain". Jeśli w grę wchodzą znamiona, są one znacznie większe niż „zwyczajne" tego typu przypadki. Podobnie dzieje się z wadami, które posiadają niezwykłe typy i rzadko związane są z jakimikolwiek „rozpoznawalnymi wzorami deformacji u człowieka".

 

METODY

Moje badania tych przypadków obejmują wywiady, często wielokrotne, z podmiotem (osobą mówiącą o wspomnieniach „należących do kogo innego") oraz innymi informatorami z obu rodzin. Z rzadkimi wyjątkami brani są pod uwagę jedynie informatorzy z pierwszej ręki. Wszystkie istniejące dokumenty, szczególnie akty zgonu i wyniki sekcji zwłok, były odnajdywane i analizowane. W przypadkach, w których informatorzy oświadczali, iż obie rodziny nie miały ze sobą jakiegokolwiek związku, dołożono szczególnych starań, aby wykluczyć wszelkie możliwości wskutek których dziecku mogły zostać przekazane jakiekolwiek informacje (np. za pośrednictwem zapomnianych okoliczności lub spotkań członków obu rodzin). Znamiona nie zostały zaakceptowane jako wrodzone, jeśli świadkowie nie byli w stanie dowieść, że dziecko nosi je od momentu porodu, albo pojawiły się one kilka tygodni po nim. Badane było także występowanie podobnych znamion u innych członków rodziny. Niemal w każdym przypadku podobne związki zostały wykluczone, jednak w siedmiu z nich nie dało się wykluczyć czynnika genetycznego.

 

Defekty, o których mowa zauważane były natychmiast po narodzinach dziecka. W przypadkach tych wykluczono (za kilkoma wyjątkami) znane przyczyny jak bliski stopień spokrewnienia rodziców, infekcje wirusowe w czasie ciąży czy czynniki chemiczne, jak np. alkohol.

 

REZULTATY

Związki między ranami a znamionami były uznane za satysfakcjonujące, jeśli znamię i rana na ciele denata (z którego życia szczegóły pamiętało dziecko) znajdowały się w obszarze 10 cm kwadratowych w tej samej lokalizacji anatomicznej. W rzeczywistości wiele ze znamion i ran lokalizowało się bliżej siebie. Medyczne dokumenty, zwykle wyniki sekcji zwłok, otrzymano w 49 przypadkach. Związki między ranami a znamionami uznane zostały za satysfakcjonujące lub więcej w świetle powyższych kryteriów w 43 przypadkach (88%) i nie wystarczające w 6 z nich. Dla różniących się przypadków istnieje kilka różnych wyjaśnień.

 

Przykład #1:

BM_Fig1

Fotografia pokazuje znamię na ciele indyjskiego dziecka, które pamiętało rzekomo szczegóły z życia człowieka, który zginął z powodu strzału z bliskiej odległości.

 

Przykład #2:

BM_Fig_2

Ukazany jest tutaj rozmieszczenia ran zarejestrowanych przez patologa [oznaczniki w kształcie kół wykonane zostały przez indyjskiego lekarza, który wraz dr Stevensonem badał ten przypadek].

Wysoki czynnik (88%) zgodności między ranami a znamionami w przypadkach, w których dostępne były dokumenty z sekcji zwłok, podnosi wiarygodność wspomnień informatorów dotyczących ran występujących u nieżyjących osób, w przypadku których istnieje odpowiednia dokumentacja. [...]

 

Przykład #3:

BM_Fig_3

Duże znamię na głowię tajlandzkiego mężczyzny, który twierdził, iż jako dziecko pamiętał szczegóły życia swego stryja, który zginął po uderzeniu w głowę ciężkim narzędziem (nożem).

 

PRZYPADKI Z DWOMA I WIĘCEJ ZNAMIONAMI

Argument mówiący o tym, że rola przypadku związana ze znamionami i ranami znacznie zmniejsza się, jeśli dziecko posiada dwa lub więcej znamion odpowiadających ranom na ciele zmarłych osób, których życie owe dzieci pamiętają. Przykład #3 pokazuje przykład dużego znamienia naskórkowego z tyłu głowy tajskiego mężczyzny, który jako dziecko pamiętał szczegóły z życia swego zamordowanego stryja, który zginął od ciosu nożem w głowę. Mężczyzna posiadał także zniekształcony duży palec u prawej nogi (Przykład #4). Odpowiada do chronicznej infekcji, na którą cierpiał jego stryj na kilka lat przed śmiercią.

 

Przykład #4:

BM_Fig_4

Wrodzona deformacja paznokcia u wielkiego palca prawej nogi Taja z Przykładu #3. Ta malformacja odpowiada chronicznej infekcji palca występującej u stryja, z którego życia szczegóły pamiętał.

 

Seria ta obejmuje też 18 przypadków, w których na ciele osób znajdowano dwa znamiona, odpowiadające ranom wlotowym i wylotowym po kuli. W 14 z nich jedno ze znamion było większe od drugiego, zaś w 9 z 14 jasno widać było, że mniejsze ze znamion (zwykle okrągłych) odpowiadały ranom wlotowym, zaś większe (zwykle o nieregularnym kształcie), wylotowym.

 

Obserwacje te zgadzają się z faktami mówiącymi, że rany wylotowe od pocisków są niemalże zawsze większe niż wlotowe. Przykład #5 pokazuje niewielkie okrągłe znamię z tyłu głowy tajskiego chłopca, zaś Przykład #6 ukazuje większy ślad o nieregularnym kształcie, który znajduje się z przodu jego głowy. Chłopiec mówi, że pamięta życie człowieka, który został postrzelony w tył głowy. (Sposób śmierci tego człowieka został potwierdzony, brak było jednak dokumentów medycznych.) W dodatku do 9 przypadków, które badałem sam, Mills donosi o kolejnym, gdzie znaleziono niewielkie okrągłe znamię (odpowiadające ranie wlotowej) i duże odpowiadające wylotowej (obie potwierdzone przez wnioski z autopsji).

 

Przykład #5:

BM_Fig_5

Niewielkie okrągłe rany na ciele tajskiego chłopca odpowiadające wlotowej ranie po pocisku na ciele człowieka, którego szczegóły z życia chłopiec pamiętał i który zginął od postrzału w tył głowy.

 

Przykład #6:

BM_Fig_6

Duże znamię o nieregularnym kształcie na głowie tajskiego chłopca, tego samego, co w poprzednim przykładnie. To znamię odpowiada ranie wylotowej na ciele zastrzelonego mężczyzny.

 

Starałem się dokonać oceny przypadkowego rozmieszczenia dwóch znamion odpowiadających ranom. Obliczyłem, że powierzchnia skóry dorosłego człowieka wynosi ok. 1.6 m. Innymi słowy, rozciągnięta na płaskiej powierzchni miałaby ona wymiary 127 x 127 cm. Dzieląc to na ok. 160 kwadratów o boku długości 10 cm wywnioskować można, iż prawdopodobieństwo na to, że znamię na ciele danej osoby odpowiadać będzie lokalizacji rany na obszarze jednego z tych 160 kwadratów wynosi tylko 1/160. Jednakże prawdopodobieństwo związków między znamieniem a raną wynosi już 1/160 2 czyli 1 do 25.600 (zakładając, że znamiona są rozmieszczone regularnie na całym ciele).

 

INNE PRZYPADKI

Tajska kobieta posiadała trzy oddzielne liniowe znamiona przypominające blizny niedaleko połowy pleców. Jako dziecko pamiętała szczegóły z życia kobiety, która zginęła od trzech ciosów siekierą w to miejsce (co potwierdzili świadkowie, choć brakowało zapisków medycznych). Mieszkanka Birmy urodziła się z dwoma doskonale okrągłymi śladami na lewej piersi lekko zachodzącymi na siebie, z których jeden było o około połowę większy od drugiego. Jako dziecko pamiętała ona szczegóły z życia kobiety, która została przypadkowo postrzelona. Odpowiedzialny za to informator stwierdził, że nabój strzelby zawierał dwa pociski różnych rozmiarów.

 

Kolejne birmańskie dziecko twierdziło, iż pamięta szczegóły z życia swej ciotki, która zmarła w czasie operacji wrodzonej wady serca. Dziecko posiadało długie pionowe znamię znajdujące się poniżej klatki piersiowej i powyżej brzucha. Odpowiadało to nacięciu chirurgicznemu na ciele ciotki (na co pojawiły się medyczne dowody). W innym przypadku dziecko z Turcji posiadało liniowe znamię w górnym kwadrancie brzucha. Przypominało ono chirurgiczne cięcie. Dziecko powiedziało, że pamięta szczegóły z życia swego krewnego, który chorował na żółtaczkę a przed śmiercią przeszedł operację. Być może cierpiał na raka trzustki, jednak zaistniały trudności z dotarciem do dokumentacji medycznej.

 

Dwoje mieszkańców Birmy jako dzieci posiadało wspomnienia dotyczące szczegółów z życia osób, które zmarły wskutek ukąszenia przez jadowite węże. Znamiona u tych osób odpowiadały cięciom w miejscu ukąszeń u zmarłych osób. Inne osoba pochodząca z Birmy wspominała o szczegółach z życia dziecka, które zostało ukąszone w stopę przez węża, wskutek czego zmarło. W tym przypadku wujek dziecka przyłożył mu w miejsce rany rodzaj birmańskiego cygara (palącego się), co jest znanym ludowym sposobem na ukąszenia. Na ciele Birmańczyka posiadającego te nie swoje wspomnienia znajdowała się okrągła rana, ślad po wypalaniu jadu.

 

Przykład #7

BM_Fig_8

Fotografia ukazuje prawą stronę głowy tureckiego chłopca ze zdeformowanym uchem. Ma on także niedorozwój prawej strony twarzy (przykład połowicznego niedorozwoju twarzy). Jak twierdzi, pamięta on szczegóły z życia człowieka, który został postrzelony z bliskiej odległości i zmarł w szpitalu 6 dni później wskutek obrażeń mózgu wywołanych przez pocisk, który przedostał się przez prawą połowę czaszki.

 

Przykład #8:

BM_Fig_9

Na zdjęciu widzimy niemalże zupełny brak palców (jednostronną brachydaktylię) u indyjskiego dziecka, które posiada wspomnienia z życia innego dziecka, które straciło palce po włożeniu dłoni do maszyny. W większości przypadków brachidaktylii dochodzi jedynie do skrócenia średnich paliczków. W omawianym przypadku brak było tych kości, zaś palce były szczątkowe. Do tej deformacji dochodzi bardzo rzadko.

 

Brak palców (brachydaktylia) u jednej z rąk indyjskiego chłopca, który twierdził, iż pamięta szczegóły z życia innego dziecka, które wsadziło dłoń do maszyny, która obcięła mu palce.

 

Przykład #9:

BM_Fig_10

pokazuje wrodzony brak dolnej prawej kończyny (hemimelia) u birmańskiej dziewczynki. Mówi ona, że pamięta szczegóły z życia dziewczynki, która została potrącona przez pociąg. Świadkowie jej śmierci mówili, iż maszyna najpierw obcięła jej nogę. Dolna hemimelia występuje bardzo rzadko, zaś Frantz oraz O'Rahilly stwierdzili ją w tylko 12 z 300 przypadków wrodzonych wad, które badali.

 

DYSKUSJA

Ponieważ większość (lecz nie wszystkie) z tych przypadków miały miejsce w środowisku osób wierzących w reinkarnację, możemy spodziewać się, że informatorzy mogli zinterpretować je wedle swoich własnych wierzeń, jak to się zwykle dzieje. Naukowcy muszą jednakże wziąć pod uwagę alternatywne wyjaśnienia.

 

Najbardziej oczywiste wyjaśnienie tych przypadków odnosi się do tego, iż rodzice przypisują wadom lub znamionom znaczenie według swych własnych wierzeń oraz powszechnej obecności idei reinkarnacji w ich kulturze. Istnieją jednakże poważne wątpliwości dotyczące tego wyjaśnienia. Po pierwsze, rodzice (czy inni dorośli związany z tymi przypadkami) nie mieli potrzeby tworzenia czy nagłaśniania przypadków - dowodów na poprzednie wcielenia. Wierząc w reinkarnację (jak większość z nich), przypisują je właśnie poprzednim żywotom, nie starając się jednak dotrzeć do osób, których życie ich dziecko pamiętało. Po drugie, zmarłe osoby, o których mowa w tych przypadkach, znajdowały się na rożnych szczeblach drabiny społecznej. Kilkoro z nich udowodniło swoje bohaterstwo czy inne szczęśliwe okoliczności, jednak większość reprezentowała niższe warstwy, toteż niewielu rodziców zdecydowałoby się na identyfikowanie ich dziecka z tymi osobami (ze względów kulturowych i społecznych). Po trzecie, choć w większości przypadków dwie rodziny były ze sobą spowinowacone (lub spokrewnione), jestem pewien, że w co najmniej 13 przypadkach (z 210 dobrze zbadanych), dwie z rodzin nigdy nie miały ze sobą do czynienia, aż do czasu wystąpienia przypadku. Rodziny dzieci, które posiadały niezwykłe wspomnienia nie posiadały informacji o życiu zmarłych, na podstawie których mogły potem stworzyć fikcyjne wspomnienia. W kolejnych 12 przypadkach rodzice dziecka słyszeli o śmierci danej osoby, jednak nie posiadali informacji o obrażeniach, jakie nosiła. [...] Po czwarte wreszcie myślę, że udało mi się wykazać, iż przypadek nie jest odpowiednim wyjaśnieniem dla związków między dwoma (lub więcej) znamionami na ciele danej osoby a ranami, które wystąpiły u osoby zmarłej.

 

Osoby odrzucające rozwiązania mówiące o zwykłym przypadku, mogą rozważyć inne możliwości obejmujące m.in. procesy o charakterze paranormalnym, jednak nie udowadniającymi istnienia życia po śmierci. Jedna z teorii zakładać może, iż znamiona lub wady wrodzone zdarzają się przez przypadek, po czym osoba je nosząca poprzez telepatię dowiaduje się o zmarłej osobie, która posiadała podobne znamiona i nawiązuje nić bliskości z tą osobą. Mimo wszystko, nie zarejestrowano zdolności paranormalnych u dzieci, o których mowa.

 

Kolejne wyjaśnienie, które zostawia mniej pola dla przypadku mówi o wpływie impresji matki na dziecko. Według tego poglądu, ciężarna kobieta posiadająca wiedzę o ranach, jakich doświadczyli jej zmarli bliscy, może w pewien sposób wpłynąć na formujący się płód, który rozwinie podobne deformacje. Idea ta, znana i popularna w poprzednich wiekach, popadła jednak w niełaskę. Od czasu publikacji mojego artykułu w 1992 roku, pisano o tym niewiele, jednak niektóre z nowych i starszych publikacji wskazują na niezwykłe związki między stymulacjami w mózgu ciężarnej kobiety a niezwykłymi znamionami lub wadami u dzieci. [...] Mimo to w porównaniu z omawianymi przypadkami teoria „zapatrzenia" wydaje się niezbyt prawdopodobna. Po pierwsze, w wielu przypadkach matka dziecka posiadającego „nie swoje wspomnienia", mogła nigdy nie słyszeć o śmierci i nie posiadała wiedzy o obrażeniach, jakie denat nosił. Po drugie, w przypadkach tych dochodzi nie tylko do występowania wad i znamion, ale także „transferu pamięci", mimo to nie jest moim celem narzucanie jakiejkolwiek interpretacji dotyczącej przyczyn tych zdarzeń.

 

Źródło: Journal of Scientific Exploration, Vol. 7, #4

 

Tłumaczenie na język rosyjski

Родимые пятна

Примечание: Эта статья доктора Яна Стевенсона, издана в академическом журнале в 1993, представляет удивительные графические свидетельства о том, что физические черты так или иначе могут наследоваться из прошлых жизней человека. Это статья также является образцом тщательности доктора Стевенсона, и его академического стиля. Это, по моему мнению, самое сильное доказательство в пользу реальности феномена перевоплощения.

Книга, на которой основана эта статья доктора Стивенсона, теперь доступна. Если Вы хотите углубить свои познания в этом направлении, я рекомендую, заказать итоговую книгу под названием "Где биология и реинкарнация пересекаются" из Amazon.com. Ниже приводится полный текст статьи.

Соответствие родимых пятнен и врожденных дефектов,  ранениямм у умерших людей.

Доктор Ян Стевенсон - заведующий отделением психиатрии в Университете Вирджинии, Charlottesville. Эта статья была представлена на одиннадцатую ежегодную конференцию Общества Научных Исследований, проведенного в Принстонском Университете. 11-13 июня, 1992.

 

Резюме

Почти ничего не известно относительно того, почему родимые пятна (родинки или nevi) встречаются в специфических местоположениях кожи. Причины большинства врожденных дефектов также неизвестны. Приблизительно 35 % детей, имеющих воспоминания о прошлой жизни, имеет, также, родимые пятна и-или врожденные дефекты, происхождение которых соответствует ранам на теле человека, чью жизнь ребенок помнит. Исследовано 210 случаев у детей. Родимые пятна обычно локализуются в области волосистой части головы и имеют гладкую или морщинистой поверхность; некоторые из них депигментированы или слабо пигментированы (гипопигментированные пятна; другие могут быть гиперпигментированы (гиперпигментированные невусы). Врожденные дефекты имели почти всегда редкие типы. В ряде случаев, где умерший человек, личность которого была идентифицирована по соответствующим детальным описаниям ребенка, почти всегда наблюдалось близкое соответствие между родимыми пятнами и-или врожденными дефектами у данного ребенка и ранами на трупе умершего человека. В 43 из 49 случаев, подтвержденных медицинскими документами (обычно посмертное заключение), такое соответствие было подтверждено. Детали и факты, сообщаемые детьми в рассмотренных случаях, наряду с материальными знаками на теле закономерно коррелируют. Необходимо признать, что в основе этого лежит какое-то мало поддающийся объяснению явление.

 

Введение

Как показано в работе (Pack and Davis, 1956), средний взрослый человек имеет от 9 до 15 гиперпигментированных невусов (родинок). Хотя, немного известно об их происхождении, можно исключить их связь с генетически обусловленным нейрофиброматозом. Еще менее известны причины преобладания родимых пятен в определенных местах на поверхности кожи.

В нескольких работах были предложены правдоподобные объяснения местоположения nevi с привлечением генетических факторов (Cockayne, 1933; Denaro, 1944; Maruri, 1961); однако, причина местоположения большинства родимых пятен остается неизвестной. Также непонятно происхождение большинства врожденных уродств. В большой выборке врожденных дефектов, где исследовалось их связь с известными причинами, типа химических тератогенных факторов (подобно thalidomide), вирусных заболеваний, и генетических факторов, положительный результат колеблется между 430 и 0 (Нельсон и Holmes, 1989) и 65 - 70 % (Wilson, 1973) случаев было отнесено к категории "неизвестные причины".

Из 895 детей, имеющих воспоминания о предыдущей жизни, родимые пятна и-или врожденные дефекты, были отмечены в 309 случаях (35 %). Родимое пятно или врожденный дефект, соответствовало ране (обычно фатальный) или другому следу на теле умершего человека, о чей жизни ребенок вспоминал как о своей. В данной работе сообщается о результатах расследования валидности таких утверждений. Мной и моими сотрудниками было проведено исследование 210 таких случаев, детально описываемых в готовящейся к выходу книге. Эта статья суммирует наши результаты по этим исследованиям.

Дети, сохранившие память о предыдущей жизни, имеются во всех частях мира, где проводилось наше исследование (Stevenson, 1983; 1987), но наиболее легко их можно было найти в странах Юга Азии. Обычно, такой ребенок начинает говорить относительно предыдущей жизни в возрасте 2-3 года. Воспоминания прекращаются, как правило, между 5-7 лет (Cook, Pasricha, Samararatne, Win Maung, and Stevenson, 1983). Хотя некоторые из детей делают только неопределенные утверждения, другие сообщают подробности имена и события, которые позволяют опознавать человека, чья жизнь и смерть соответствует изложенной ребенком. В некоторых случаях идентифицированный человек, был ранее известен семейству ребенка, но во многих случаях, это - не так. Многие из детей имеют особенности поведения (включая фобии), необычные для их семьи, но характерные для личности умершего, его привычек, тревог и опасений (Stevenson, 1987; 1990).

Хотя некоторые из родимых пятен, у этих детей носят вполне ординарный (обычный) характер гиперпигментированных невусов, которые имеет каждый взрослый человек, есть такие, которые резко отличаются по своей морфологии (Pack and Davis, 1956). По виду они более складчатые и по форме напоминают рубцы или шрамы, иногда эти участки несколько вдавлены по отношению к окружающей коже, лишены оволосения и заметно гипопигментированы. Если это гиперпигментированный невус, то он почти всегда имеет большие размеры, чем обычный. Аналогичным образом и врожденные дефекты в этих случаях имеют необычные типы и редко соответствуют любому из описанных пороков развития (Smith, 1982).

 

Методы

Методология исследования включала углубленные и всесторонние опросы, неоднократно проводимые как с самим ребенком так и с членами обоих семейств. Опрашивались, как правило, только непосредственные свидетели и близкие родственники. К расследованию также приобщались все доступные письменные отчеты, включая патологоанатомические заключения о смерти и посмертные сообщения. В тех случаях, когда исследуемые семьи не были ранее знакомы, предпринимались дополнительные исследования для исключения возможности утечки информации через какие-либо отдаленные контакты между членами семей (возможно через давно забытое взаимное знакомство отдаленных родственников). Таким образом устранялась возможность ложной интерпретации данных, полученных от ребенка относительно воспоминаний его прошлой жизни. Методология исследований более подробно изложена в нашей ранее опубликованной работе (Stevenson, 1975; 1987).

 

К рассмотрению не принимались родинки и родимые пятна на теле ребенка, если не было непосредственного свидетеля, который заметил их сразу после рождения. Для исключения генетического пути наследования выяснялось наличие подобных врожденных меток на теле у других членов семьи ребенка. Почти во всех случаях генетическая предиспозиция не имела место, но в семи случаях генетический фактор не мог бы быть достоверно исключен.

 

Врожденные дефекты ребенка, обнаруженные сразу после рождения в некоторых, довольно редких случаях можно было связать с известными причинами, такими как близкородственные браки, вирусные заболевания матери во время беременности или как результат воздействия химических веществ (злоупотребление алкоголем). Эти случаи также исключались из дальнейшего рассмотрения.

 

Результаты

Корреляции между ранами и родимыми пятнами

Соответствие между родимым пятном и раной оценивалось как удовлетворительное, если родимое пятно и рана у ребенка и погибшего человека были в пределах области 10 квадратных сантиметров в том же самом анатомическом местоположении; фактически, многие из родимых пятен и ран были намного ближе к тому же самому местоположению. Медицинский документ, обычно посмертное заключение, был получен в 49 случаях. Соответствие между ранами и родимыми пятнами было оценено как удовлетворительное или лучше (по вышеуказанному критерию) в 88% (43) всех случаев и не удовлетворительное в 6 случаях. Подробное обсуждение этих отрицательных результатов дается в моей книге "Где биология и реинкарнация пересекается".

 

На Рис.1. показано гипопигментированное родимое пятно у Индийского ребенка, который рассказывал, что помнит жизнь человека, который был убит из дробовика. На Рис. 2. Изображено местоположение ран, зарегистрированное при вскрытии патологоанатомом (Круги были нарисованы индийским врачом, изучавшим посмертное заключение вместе со мной).

 

Рис. 1. Гипопигментированное пятно на     груди индийской юноши, описывающего воспоминания о жизни человека, по имени Maha Ram, который был убит из дробовика, в результате выстрела с близкого расстояния.

 

Рис. 2. Для сравнения приведено круговое расположение основных огнестрельных ранений на теле Maha Ram (на основании протокола аутопсии умершего).

 

Высокий процент (88 %) соответствия между ранами и родимыми пятнами в медицински подтвержденных случаях, повышает достоверность рассказов свидетелей, описывающих раны у погибшего человека. С другой стороны удалось выявить 4 или 5 случаев ошибочных воспоминаний свидетелей благодаря наличию заверенного медицинского документа.

 

Рис. 3. Большой бородавчатый эпидермальный невус на главе таитянского юноши, который, будучи ребенком, имел воспоминания о жизни своего дяди по отцу, убитого ударом в голову тяжелым ножом.

 

Случаи с двумя или более родимыми пятнами

Фактор случайного совпадения родимых пятен и ран значительно уменьшается, когда ребенок имеет два или больше родимых пятна, соответствующих ранам на теле погибшего человека, о жизни которого он помнит. Показанное на Рис. 3. необычное изменение кожного покрова в затылочной части головы таитянского юноши соответствует его описанию смерти дяди, наступившей почти мгновенно от удара ножа. Мальчик также имел врожденную деформацию ногтя на большом пальце ноги (Рис. 4.), что соответствует наличию у дяди хронического воспалительного процесса инфекционного происхождения на том же пальце ноги, которым он страдал в течение нескольких лет до смерти.

 

Рис. 4. Врожденный порок развития ногтя на правом большом пальце ноги таитянского мальчика. Этот порок развития, соответствует хронической язве правого большого пальца ноги у его дяди.

 

Следующий ряд включает 18 случаев в которых два родимых пятна у субъекта, анатомически соответствуют точкам входа и выхода сквозных огнестрельных ранений у предшествующей личности. В 14 из них одно родимое пятно было больше чем другое, и в 9 из этих 14, документальные свидетельства показали, что меньшее родимое пятно (обычно круглое) - соответствует входной ране, а большее (обычно неправильной формы) - выходной. Эти наблюдения согласуются с данными исследований морфологии пулевых ранений (входное отверстие всегда меньше, чем выходное) (Fatteh, 1976; Гордон и Shapiro, 1982). На Рис. 5. изображено маленькое круглое родимое пятно на затылке тайского мальчика, а на Рис. 6. родимое пятно большего размера и неправильной формы на передней стороне его головы. Мальчик рассказывал, что он помнит жизнь человека, который был убит выстрелом в голову сзади. (Способ смерти был проверен, но никакой медицинский документ не был доступен.) В дополнение к 9 случаям я исследовал другой случай, представленный Mills, где имели место характерные топологические признаки родимых пятен, соответствующих сквозному пулевому ранению Этот случай был подтвержден посмертным медицинским заключением (Mills, 1989).

 

Рис. 5. Маленькое, округлой формы родимое пятно у тайского мальчика, соответствующее входному отверстию пулевого ранения человека убитого выстрелом из винтовки сзади. Мальчик имел воспоминания о жиз- ни этого человека.

 

Рис. 6. Большое, неправильной формы родимое пятно в лобной области головы того же таитянского мальчика, соответст- вующее выходному отверстию смертельного пулевого ранения у погибшего чело- века, чью жизнь мальчик часто вспоминал.

 

Я вычислил достоверность возникновения двух родимых пятен, корректно соответствующих двум ранениям. Площадь поверхности кожи среднего взрослого мужчины равна 1.6 кв. метра (Spalteholz, 1943). Эта площадь соответствует 160 квадратам размером 10х10 см. Вероятность, что одно родимое пятно на теле человека соответствовало бы местоположению раны в пределах области из 160 квадратов составляет только1/160. Однако, вероятность совпадения двух родимых пятен с двумя ранами была бы 1/(160 2) то есть 1/25600. (Этот расчет предполагает, что родимые пятна однородно распределены по всей поверхности тела. На самом деле это не совсем корректно [Pack, Lenson, and Gerber, 1952], однако для поставленной задачи малыми вариациями можно пренебречь.

 

Примеры других деталей взаимного соответствия между ранами и родимыми пятнами

Таитянская женщина имела три, отдельных линейных гипопигментированных рубцеобразных родимых пятна в области средней линии спины. В детские годы она вспоминала о жизни женщины, которая была убита тремя ударами топора по спине. Этот способ смерти был подтвержден свидетелями, но медицинское свидетельство не было доступно.). Женщина из Бирмы была рождена с двумя совершенно круглыми родимыми пятнами на левой груди; они слегка накладывались друг на друга примерно на половину их размера. Она рассказала, что будучи ребенком, имела воспоминания о жизни женщины, которая была случайно застрелена из двустволки. Свидетель сообщил, что патрон был заряжен дробью двух различных размеров (медицинское заключение отсутствовало в данном случае).

 

Бирманская девочка рассказала, что она помнит жизнь ее тети умершей в отделении хирургии врожденных пороков сердца. Этот ребенок имел длинное, вертикальное линейное гипопигментированное родимое пятно по средней линии нижнегрудинной области, которое соответствовало месту хирургического разреза у ее тети во время операции на сердце. (Мною было получено и медицинское заключение по данному случаю). Напротив, турецкий ребенок имел горизонтальное линейное родимое пятно локализующееся в правом верхнем квадранте брюшной поверхности в поперечном направлении. Оно походило на рубец от поперечной хирургической лапаротомии. Из рассказов ребенка было известно, он помнил детали жизни его дедушки по отцу, который болел желтухой и был оперирован накануне смерти. Это мог быть рак головки поджелудочной железы, но я не имел возможности изучать его точный медицинский диагноз.

 

Двое бирманцев будучи детьми имели воспоминания о жизни людей, умерших от укуса ядовитых змей. На их коже имелись родимые пятна, в местах терапевтических разрезов, сделанных им накануне смерти в области укуса. Другая бирманка рассказала о своих воспоминаниях из жизни ребенка, которого змея укусила за ногу, что привело к смертельному исходу. Однако дядя ребенка пытаясь спасти ему жизнь прижег сигарой место укуса (народное средство для лечения укусов змей в Бирме). Родимое пятно (родинка) у обследуемой бирманки имело округлую форму и располагалось на ноге, соответственно месту ожога.

 

Три примера врожденных дефектов

На Рис. 8. показана правая сторона головы турецкого мальчика с уменьшенным плохо сформированным ухом (односторонняя микроотия). Он также имел недоразвитие правой стороны его лица (гемифациальная микросомия). Из его рассказов следовало, что он помнил эпизоды жизни человека, который получил огнестрельное ранение правой части лица и черепа прямой наводкой. Раненный был госпитализирован в больницу, где умер 6 днями позже от повреждений мозга, вызванного выстрелом. (Я получил копию истории болезни, подтверждающую диагноз).

 

Рис. 8. Врожденный дефект ушной раковины (микроотия) у турецкого мальчика, который имел воспоминания о жизни человека, получившего смертельную огнестрельную травму правой стороны головы с близкого расстояния.

 

Рис. 9. Почти полное отсутствие пальцев руки (односторонняя брахидактилия) у индийского мальчика. У мальчика были воспоминания о жизни мальчика из другой деревни, который попал рукой в агрегат фуражной машины и получил травматическую ампутацию пальцев.

 

На Рис.9. можно видеть врожденное почти полное отсутствие пальцев на руке (односторонняя брахидактилия) у ребенка из Индии. Ребенок описал свои воспоминания о жизни другого ребенка, который попал правой рукой в диск-измельчитель фуражной машины и потерял пальцы.

 

В большинстве случаев брахидактилии имеет место укорочение только средних фаланг. В данном случае кости фаланг отсутствовали вообще, а пальцы имели вид бугорков. Односторонняя брахидактилия чрезвычайно редкий врожденный порок развития, и я не нашел публикаций по подобным случаям, хотя коллега (пластический хирург) показал мне фотографию одного своего пациента, пребывавшего у него на лечении.

 

На Рис.10. можно видеть врожденное отсутствие голени (односторонняя гемимелия) у бирманской девушки. Она сообщила о имевших место воспоминаниях, из жизни другой, которая попала под поезд и погибла. Очевидцы подтвердили данный случай и рассказали, что сначала колесом отрезало правую ногу, а затем поезд переехал через туловище девушки. Низкая гемимелия - чрезвычайно редкая врожденная аномалия и по данным Frantz, и O'Rahilly (1961) наблюдается только в 4.0% (12 из 300) случаев, исследованных ими врожденных аномалий костного скелета.

 

Рис. 10. Врожденное отсутствие голени (односторонняя гемимелия) у бирманской девушки, имевшей воспоминания о жизни молодой жен- щины, попавшей под поезд.

 

Обсуждение

Большинство исследованных случаев (но не все) имели место в странах, где люди верят в перевоплощение и мы должны ожидать, что свидетели и очевидцы пытаются интерпретировать эти факты в соответствии со своей верой. Однако, в науке приня- то учитывать и альтернативные объяснения.

 

Наиболее простое объяснение наличия родимых пятен или врожденных дефектов у ребенка сводится к проявлению случайности. Необычность поведения ребенка, его рассказы и воспоминания о чей- либо жизни или смерти, зачастую игнорируются родителями или приписываются детским фантазиям. Имеется, однако, серьезные возражения против такого объяснения. Во первых, родители или другие взрослые родственники, обеспокоенные физическими дефектами развития или заболеваниями ребенка, не имеют никакой потребности изобретать и рассказать детали предыду- щей жизни, чтобы объяснить заболевания их ребенка. Те же, кто верят в перевоплощение почти всегда склонны слепо приписывать все физические отклонения и заболевания некоторым случаям из предыдущей жизни, не придавая серьезного внимания и не анализируя детально причины, имеющие место в текущей жизни. Во вторых, судя по рассказам детей, жизни их умерших предшественников, имели неравное качество, как относительно социального статуса так и образа жизни. Единицы из них могли бы являть собой пример модели героизма или других положительных качеств. Но многие, как следует из данных проверки, жили в бедности и не отличались выдающимися достоинствами. Немногие родители захотели бы отождествить жизнь своих детей с их жизнью. В-третьих, хотя в большинстве исследованных случаев два семейства были ранее знакомы (или даже имели более тесные связи), я уверен, что по крайней мере в 13 случаях из 210 две заинтересованные семьи не были знакомы и никогда ничего не слышали друг о друге до нашего расследования. В этих случаях семья ребенка не могла иметь никакой информации, чтобы создать картину мнимой предыдущей жизни. На самом же деле информация, полученная от ребенка, близко соответствовала реальному прототипу. В 12 случаях родители ребенка слышали о смерти человека, фигурирующего в рассказах ребенка, но не имели никакого представления о характере его ран или заболеваний, повлекших летальный исход. Ввиду ограни- ченности этой статьи с более подробным анализом этих 25 случаев можно ознакомиться в монографии ?Где биология и реинкарнация пересекается¦. В-четвертых, я думаю, что приведенные здесь данные убедительно свидетельствуют о не случайности корреляции между местоположением двух и более родимых пятен и ран на теле умерших людей.

 

Некоторые оппоненты не разделяющие гипотезу реинкарнации, пытаются привлечь к объяснению не менее экзотические предположения. Они считают, что родимые пятна или врожденные пороки возникают случайно и тогда ребенок вступает в телепатическую связь с умершим, имеющим аналогичные телесные повреждения, получая информацию о его жизни и идентифицирует себя с ним.

 

На самом же деле, дети в исследованных случаях никогда не проявляли сколько-нибудь выраженные паранормальные способности, выходящие за рамки их собственной памяти.

Другая гипотеза, основана на предположении о возможности внутриутробного импринтирования, эмоционального стресса матери в период беременности. Согласно этой идее, беременная женщина, зная умершего и причины его смерти могла бы повлиять на плод так, что на его теле образовались бы отпечатки ран умершего в виде родимых пятен, а также передалась информация о жизни этого человека. Идея внутриутробного импринтирования эмоциональных переживаний матери была популярна в XIX начале XX столетия. До моей собственной недавней статьи (Stevenson, 1992), затрагивающей эту тему, с тех пор в литературе не имелось никакого обзора с 1890 г. (Dabney, 1890). Феноменологические описания случаев импринтирования редко появляются в печати и в настоящее время (Williams и Pembroke, 1988). Однако, некоторые из описанных случаев, как старых так и современных, указывают на замечательное соответствие между необычным психологическим раздражителем беременной женщины и необычным родимым пятном или врожденной аномалией у ее будущего ребенка. Из анализа 113 опубликованных случаев я обнаружил, что психологический стимул имел место у беременных в первом триместре в 80 случаях (Stevenson, 1992). Как известно, первый триместр беременности (период органогенеза плода) является самым критическим периодом по чувствительности к внешним воздействиям (тератогенным факторам типа талидамида (Nowack, 1965), инфекциям типа краснухи (Hill, Doll, Galloway, and Hughes, 1958). Однако, применимость теории внутриутробного импринтирования эмоционально психологических гештальтов беременной к описанным выше случаям встречает препятствия столь же большие, как и общепринятая теория тератогенеза или спонтанных мутаций. Во-первых, в 25 случаях, упомянутых выше, мать, хотя она, возможно, слышала о смерти человека, фигурирующего в воспоминаниях ее ребенка, не имела никакой дополнительной информации о его посмертных ранениях или заболеваниях. Во вторых, эта интерпретация предполагает, что мать, была способна не только изменить тело ее будущего ребенка своими мыслями, но после рождения ребенка повлиять на его поведение и высказывания относительно личности умершего. В указанных случаях мать или другие родственники либо не имели никакой информации об умершем субъекте, либо располагали ограниченной информацией, никак не сопоставимой по глубине и детальности с той, которой владел ребенок.

Я не ставлю здесь цель навязать читателю ту или иную интерпретацию или точку зрения относительно описанных мною наблюдений. При этом трудно ожидать, что читатель сможет высказать хотя бы предварительное суждение по столь кратким феноменологическим резюме. Вместе с тем, я надеюсь, что смог стимулировать интерес читателей в этом направлении

"Новизна и истина обнаруживаются только в частностях" (Stendhal, 1926).

Благодарности.

Я благодарен докторам Antonia Mills and Emily W. Cook за критические комментарии относительно проектов этой статьи. Благодарность также в адрес Bernstein Brothers Parapsychology and Health Foundation за поддержку моего исследования.

Корреспонденция и запросы на отдельные оттиски должны быть адресованы: Ian Stevenson, M.D., Division of Personality Studies, Box 152, Health Sciences Center, University of Virginia, Charlottesville, VA 22908

 

Цитированная литература